Kliniczna diagnoza i terapia w chorobach psychosomatycznych

O chorobie psychosomatycznej myślimy gdy w wyniku diagnozy okazuje się, że w patogenezie dolegliwości pacjenta decydujące znaczenie mają czynniki emocjonalne, psychologiczne.

Objawy psychosomatyczne (bóle głowy, bóle brzucha, moczenie nocne i zanieczyszczanie się, problemy ze snem, atopowe zapalenie skóry, napadowe gorączki, wymioty, zaburzenia jedzenia  i inne) często manifestują zablokowane lub nieuświadomione emocje, trudności w rozpoznawaniu, okazywaniu i mówieniu o uczuciach oraz wzajemnych relacjach. To grupa zaburzeń, która u dzieci występuje dość często i jest związana z długotrwałym utrzymywaniem się niektórych emocji.

Zaburzenia psychosomatyczne często wymagają długotrwałej pracy indywidualnej dziecka z psychologiem, który nauczy je rozpoznawania i rozumienia własnych emocji, zaproponuje sposoby radzenia sobie w trudnych sytuacjach. W pokonywaniu dolegliwości psychosomatycznych proponuje się także terapię rodzinną. Terapię rodzinną traktujemy jako możliwość zmiany w stronę życzliwej uważności na siebie i wzajemnego respektowania siebie.